‘Wil je nog geen pomp?’

Laatst had ik weer een afspraak in het ziekenhuis en toen kwamen er een aantal irritatie-puntjes naar boven. Buiten dat ik het heel erg fijn vind dat ze er zijn en dat ze mij goed op weg hebben geholpen met mijn diabetes, vind ik ook dat ik regelmatig tegen het feit aanloop dat ze veel vanuit de theorie toepassen op mij als diabeet. Echter heb ik ervaren dat het niet voor iedereen hetzelfde is en ieder lichaam totaal anders reageert.

De eerste conclusie die getrokken kon worden was dat het niet zo super goed ging met mijn waardes. Ik zat vaak te hoog in de nacht en dit moest omlaag. Echter had ik een afspraak net na mijn vakantie en naar mijn mening krijg je dan geen realistisch beeld van hoe mijn suiker normaal functioneert. Er werd mij verteld dat ik mijn langwerkende insuline (Tresiba) op moest hogen van 10 naar 12 eenheden in de avond. Ik gaf toen al meteen aan dat het te veel zou zijn, omdat ik dit vaker heb geprobeerd en ik dan altijd eindig met hypo’s in de nacht.

Ik mocht dan een eenheid omhoog om te kijken of dat genoeg was en anders nog 2 uiteindelijk. Ik dacht op dat moment, laten ik het maar proberen, maar in mijn achterhoofd wist ik dat het te veel was. Nu na twee weken blijkt dit ook te veel te zijn. Ik heb al een aantal nachten een hele lage waarde en ik durf niet te gaan slapen met een waarde van rond de 8. Deze onzekerheid zorgt voor gebroken nachten en maakt me erg moe, wat ook weer invloed heeft op mijn waardes overdag. Het liet mij ook enorm beseffen dat ik altijd naar mijn eigen gevoel moet blijven luisteren, want ik leef er al 5 jaar mee en weet ongeveer hoe mijn lichaam reageert bij een bepaalde levensstijl.

Het tweede waar ik tegenaan liep tijdens dat gesprek was de vraag: ‘Wil jij nog geen insulinepomp?’. Waarom ik dit best vervelend vond was het feit dat het me elke afspraak gevraagd wordt en ik daardoor het idee heb dat er niet naar me geluisterd wordt. Ik weet dat ik één van de zoveel patiënten ben op een dag, maar je kan zoiets dan naar mijn mening in het systeem zetten.

De reden dat ik geen pomp wil momenteel is omdat ik het een enorme stap vind om iets aan mijn lichaam te hebben. Ik heb momenteel wel de FreeStyle Libre (glucosesensor) op mijn arm, maar dit was voor mij ook al een grote stap. Echter merk ik nu niet meer dat hij er zit, maar een pomp gaat voor mij een stapje te ver. Wanneer ik het echt nodig heb, omdat mijn waardes te erg schommelen wil ik het zeker wel proberen, maar ik wil het liever eerst proberen met voeding en beweging.

Nu komt dit misschien heel negatief over, maar ik ben het ziekenhuis ook enorm dankbaar voor alles wat ze doen. Ze steunen mij enorm en er zijn ook genoeg mensen die mij goed helpen, maar het stukje inlevingsvermogen en inschatten wie je voor je hebt zitten mist naar mijn mening. Ik weet inmiddels vrij veel over mijn ziekte en hoe ik ermee om moet gaan. Dit gaat lang niet altijd zoals gepland en mijn waardes schommelen ook enorm, maar ik kan zelf dan wel zo logisch nadenken dat ik bijvoorbeeld mijn langwerkende insuline moet aanpassen. En ik weet ook wanneer ik na een vakantie weer in het ‘normale’ ritme komt mijn waardes weer stabieler worden, maar daar wordt naar mijn mening te weinig naar geluisterd en zou ik graag iets meer zien.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s