Accepteren of ermee leren leven.

Je hebt Diabetes type 1, maar wat moet ik nu dan allemaal gaan veranderen? Dat was mijn grootste vraag in de eerste weken na mijn diagnose. Ik wist niet wat precies goed of fout was en wat ik nu wel of niet moest doen. De eerste maanden was ik vooral bezig met het ontdekken van alles, vooral het spuiten was nog even een dingetje. Ik vond het doodeng en het duurde soms wel een uur voordat ik de naald in mijn lichaam durfde te zetten.

Echter kwam ik er later achter dat het spuiten niet het grootste probleem was van de ziekte, maar eigenlijk alle invloeden van buitenaf op het lichaam. Ik dacht eerst als ik mijn eetpatroon aan zou passen en gezond en regelmatig ging eten, dat het wel goed kwam. Dit was echter niet helemaal zo. Eten is inderdaad iets wat van grote invloed is op mijn bloedsuikerspiegel, maar daarnaast heeft beweging, stress, spanning etc. ook veel invloed op mijn suikerspiegel.

Dit alles ontdekte ik na ongeveer een jaar. Het eerste jaar was vooral overleven naar mijn mening. Alles was nieuw en ik wilde zo goed mogelijk mijn bloedsuikerspiegel onder controle krijgen en deed daar vrij veel voor. Toen ik na een jaar dingen opnieuw ging beleven, zoals de kerstdagen, sporten, nieuwe stageplek etc. kwam langzaam het besef. Het besef dat ik ieder jaar opnieuw dezelfde dingen zou meemaken met de bijkomende ongemakken. Dit viel vrij zwaar, want ik zou toch echt een minder onbezorgd leven kunnen leiden dan voorheen en moet iedere keuze weloverwogen maken. Ergens in mijn achterhoofd kwam toen ook de angst voor complicaties. Wanneer ik mijn bloedsuikerspiegel niet onder controle krijg kan het zijn dat ik daar op latere leeftijd last van ga hebben.

Eigenlijk was dat ook het moment dat ik vrij onzeker werd over mezelf. Ik begon me allerlei dingen af te vragen zoals, kan ik nog wel alles meemaken met mijn vrienden, hoe zal het zijn in een relatie, zullen mensen mijn ziekte als een probleem zien als ik een baan wil krijgen? Ook sporten deed ik niet meer, want ik wilde niet constant geconfronteerd worden met mijn lichaam.

In mijn omgeving werd gezegd dat ik ermee kon leven en ik het moest gaan accepteren. Ik geloofde dat destijds en wilde er ook alles aan doen om dat te bewijzen. Ik was sterker dan deze ziekte en ging ervoor, maar echter bleek dat te mooi om waar te zijn. Langzaam kwam het besef dat ik niet gemaakt ben om zoiets oneerlijks te accepteren en het ook niet wil. Ik kan ermee leren leven, maar accepteren doe ik nooit.  Op het moment dat ik dat besefte, ongeveer drie maanden geleden (4 jaar na mijn diagnose), lijkt het verwerkingsproces pas te zijn begonnen. Ik begin nu pas met het leren om grip te krijgen op de ziekte en me er niet constant tegen te verzetten.

🌸 🌸 🌸 🌸 🌸 🌸

Een gedachte over “Accepteren of ermee leren leven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s